
Mensen zijn fascinerend. In hun doen en laten. In de manier waarop ze hun lichaam en in het bijzonder hun gezicht gebruiken. De opslag van hun ogen, de gedachtes achter de facade. De verhalen die worden verteld door de lijnen die door hun leven en gezicht lopen. Nu gaat het mij niet zo zeer om het vertellen van die verhalen, maar meer het feit dat ze er zijn.
Het zijn dierbare gezichten die je gaat kennen en liefhebben.
Ook dieren hebben deze kwaliteit, dit menselijke in zich. Of is het de projectie van de mens?
Er zijn zoveel mooie mensen, zoveel dat geregistreert verdient te worden.
Dit is de grote drijfveer van Marielle om maar steeds weer uit te komen bij portretten van dierbare mensen en dieren uit haar omgeving, maar ook volslagen onbekenden, die door een oogopslag bekend en gekoesterd worden.
Marielle betwist het bestaan van lelijkheid in de werkelijkheid, omdat lelijkheid ook vaak uniekheid met zich meebrengt. En uniek zijn wordt vaak als kwalititeit ervaren.
Marielle wil vastlegger zijn van haar werkelijkheid, het fysiek maken van herinneringen.
Uiteindelijk zijn je herinneringen het enige waar men niet aan kan komen en die bij je blijven je hele leven lang, die je koestert, haat, veracht of liefhebt.Dit maakt de algemene mens tot die unieke mens.
Dit vasthouden aan, is geen wanhopige strijd tegen de klok, maar een viering van het leven, positief in het negatieve.